کاش یه حس هایی رو میشد دوباره تجربه کرد ...

اما راستش تو خیییییلی دوووووری ...

مطلقا جایی برای فریاد کشیدن ندارم! مگه ممکنه از درد و سنگینی تجاوز گروهی به یک دخترک ۵ ساله مهاجر بشه خوابید ؟؟؟ دقیقا در مرز جنونم ... گاهی تا سرحد مرگ از خدا بدم میاد ، شاید اصلا نیست ... یا اگر هست خیلی ... یه!!!

همیشه و در هر حال باید نوشت ، این اخرین سنگر بودنه توی این دور و زمونه ، حالا مردم هرچی میخوان بگن ... تو لااقل خودت باش و بنویس ...

مضمونی مثل این رو البته با حواشی بسیار به دستخط نوشتم و ازش عکس گرفتم و براش فرستادم ... خوندن از روی دست خط یه چیز دیگه ست !

بدترین بخش نبودن کسی برای سالها اینه که اون دیگه اون آدم گذشته نیست !

ای کاش می فهمیدی اگر به ازدواج با تو فکر می کنم،نه آن دخترِ ترشیده یِ شمسی خانومم،نه دختر بچه ای که شب ها از ذوقِ زودتر لباس عروس تن کردن، خوابش نمی برد!من فقط دختری عاشقم که بدونِ تو، شعرهایم هدر می ادامه مطلب

یکی از نوستالژی های نسل ما«شالگردن» بود! زمستون که میشد از دخترایی که تو زندگی مون بودن شالگردن هدیه می گرفتیم! اونهم نه یه شالگردن حاضر و آماده! بلکه شالگردنی که طفل معصوم از دو ماه قبلش یواشکی نشسته و رج به رج خودش بافته بود. ما هم وقتی میگرفتیم، برامون میشد مهم ترین هدیه ی دنیا. یهجوری جهیزیه مون بود! هرجا که میرفتیم قبل از هرچیزی اون شالگردن رو می ذاشتیم جلوی چشم که یه وقت گمش نکنیم! این هایی که میگم مربوط می شه به دوران دانشجویی ما دهه پنجاهی ها و احتمالاً خیلی از اون هایی که اوایل دهه ۶۰ به دنیا اومدن. مطمئناً این نوستالژی نسل های قبلی هم هست ولی بعید می دونم درخاطرهی جمعی نسل بعدی جایی داشته باشه. نمی دونم بچه های این نسل چطوری عاشقی میکنن. لابد در کافی شاپ قورباغه هدیه می دن و خرس عروسکی تحویل میگیرن ! ولی اون شالگردن ها! آه اون شالگردن ها... هنوزم بعد ازگذشت این همه سال می شه بوی دستای عشقی گم شده رو لابه لای کامواهای رنگ و رو رفته شون حس کرد. عجیب نیست که عشق های اون روزگار با گذشت همهی این سال ها هنوز هم حسرت و فقدان، بدرقه ی راهشونه... + نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم شهریور ۱۳۹۶ساعت 1:7  توسط راهی | ادامه مطلب

این روزها پشت سر هم اتفاق های بد میافته ، همه چیز بهم ریخته ، همه برنامه هام تحت تاثیر اتفاقات غیر مترقبه قرار گرفته ، راه پس که ندارم ، برای پیش رفتن هم خیلی خیلی بیشتر از اونچه که در وجودم هست انرژی لازم دارم ، حسرت انتخاب هائی که همین چند ماه پیش میتونست کلی آسایش فکری و مالی بهمراه بیاره و سختی چندتا امتحان پیش رو گاهی بدجور مشوشم میکنه .... فقط میخوام بگذره و تموم شه و بکنم و برم از این مملکت ، جائی که فکر و روح و روانم آزاد و آروم باشه و استرس و دغدغه ای برای خودم و خونواده ام نداشته باشم ... + نوشته شده در شنبه بیست و دوم مهر ۱۳۹۶ساعت 12:10 توسط راهی | ادامه مطلب

زندگی لعنتی ... در متعالیترین و زیباترین وجهش خبیث ترین و کثیف ترین چهره اش رو میتونی ببینی ، پر از پارادوکس و دوقطبی ، پرررررر از ابهام وهم آلود رمزآلود هرگز ناگشودنی ، و ما ... عجیب الخلقه ترین جاندارانی که میشناسیم و بعدتر یا همون بهد از مرگ ... اونهم لعنتی تر ... کنارم بی بدیل ترین موهبت هستی خوابیده ، همون که اگر همه هست و نیستم رو هم بدم باز سرافکنده و شرمنده دلیل بودنشم ، اگر باشم و اگر نه مسبب لااقل ... کاش میدونستم چیکار میتونم برای شادی و خوشبختیش انجام بدم ... پر از حرفم ... همه ناگفتنی ... برای گوشی که نه بوده نه هست و نه خواهد بود ... هرگز هیچ کجا ... ادامه مطلب